21 Şubat, 2005 CNNTürk

Şükrü Boraz: “Türkiye'de sakat insanın yaşaması için, ikinci bir ‘sakatlık’ getiriliyor. Hiçbir şey sakatlara göre değil...”

Türkiye’nin yolları özellikle ortopedik ve görme engellilere geçit vermiyor. Otobüs ve dolmuşları rahatlıkla kullanamayan engelliler için, sinema ve tiyatro salonları ise ‘yasak bölge’.

Yedi yıl önce geçirdiği bir kaza sonucu tekerlekli sandalyeye mahkum olan Binnur Semiz, hayata küsmeyen engellilerden biri. Aynı zamanda Türkiye Sakatlar Derneği Başkan Yardımcısı olan Semiz, "tekme atmak istiyorum, herkese tekme atmak. Sakat kalacağımı biliyordum, daha doktorlar söylemeden biliyordum. Bazı sorunları yaşayacağımı tahmin ediyordum, ama bu kadar yaşayacağımı bilmiyordum" diyor.
 
Uluslararası standartlara uyulmuyor
 
Yollar da özellikle ortopedik ve görme engellilere geçit vermiyor. Metroda ise bazı duraklara asansör yapılmadığı için yeraltından yeryüzüne çıkmak neredeyse imkansız.
 
Binnur Semiz, hayatının her alanında yaşadığı bu çaresizliği, "sakat olduğumu bu zamanda anlıyorum ve kendime acıyorum. 1.75'lik boyumla oturuyorum. Ne aşağıya, ne de yukarıya çıkabiliyorum. O zaman sakat olduğunuzu hissediyorsunuz" sözleriyle anlatıyor.
Oysa uluslararası standartlara göre binaların, kamuya açık alanların ve sokakların nasıl yapılacağı belli. 
 

 
Mimarlar Odası Başkan Yardımcısı Bülend Tuna, Türkiye Standartları Enstitüsü ile Mimarlar Odası’nın hazırladığı standartlar bulunduğunu, ayrıca ortopedik özürlülerin ulaşılabilir mekanlarının nasıl olması gerektiğini belirten yayınların olduğunu, ancak bunların dikkate alınmadığını vurguluyor. 
 

Tuna, bu standartlara uyulmasının isteğe bağlı olmaktan çıkarılıp zorunlu tutulması gerektiğini, bu uygulamaya da kamu mekanlarının öncülük etmesi gerektiğini düşünüyor.
 
Türkiye Sakatlar Derneği Başkanı Şükrü Boyraz da Türkiye’de sakat olmayı şu sözlerle özetliyor: “Türkiye'de sakat insanın yaşaması için, ikinci bir ‘sakatlık’ getiriliyor. Hiçbir şey sakatlara göre değil...”